بعضی وقتها آدم فقط دلش میخواهد جایی داشته باشد که هیچ توقعی از او نداشته باشد. جایی که مجبور نباشد نقش خاصی بازی کند یا حتماً حرفهای مهمی بزند. فقط باشد و هر از گاهی، چند کلمه بنویسد.
اینجا برای من همان جایی است. بدون نقشه، بدون هدف بزرگ و بدون فشار برای «بهترین بودن». فقط یک فضای کوچک برای اینکه افکارم را رها کنم و ببینم کجا میروند.
شاید این نوشتهها جایهی خاصی در دنیا نداشته باشند، اما همین که هستند و در این سکوتِ دیجیتال جای میگیرند، برایم کافی است. چون گاهی زیباترین چیزها همانهایی هستند که بدون دلیل و بدون برنامه اتفاق میافتند.